My Podcast Space

Hey All,

I have started a podcast as well. You can listen to it here. Happy Listening!!!

Read More

My Podcast Space

Hey All,

I have started a podcast as well. You can listen to it here. Happy Listening!!!

Read More

Recent Reads ...

My Podcast Space

The God Of Small Things – Arundhati Roy

If you ask me what this book is about, I really don’t have a definite answer. Arundhati Roy’s ‘ The God Of Small Things’ is about many things – love, pain, joy, madness, jealousy, hierarchy, human intent and nature. This book is about the fine line between all of this.

If you ask me whose story this is, I still don’t have an answer. The story is about Ammu and Velutha. The story is equally about Rahel and Estha. Then again, It could also be called Sophiemol’s, Chacko’ s, Margaret Kochamma’s, Baby Kochamma’s or Mammachi’s. It could also be called the story of a place, the story of a time or the story of history repeating itself then and now.

One thing I can tell you about this is – It’s absolutely beautiful. There are spaces in this book where you would leave your heart and never take it back. You would find yourself filling the voids in your heart with Arundhati Roy’s words. You find yourself lost in the Heart of Darkness with the two egg twins, a sad-eyed women with deep dimples and a man with an autumn leaf at his back that made the monsoons come on time. You find beauty, feel pain, love, joy, tenderness or madness in each sentence and they stay.

Overall, this was an amazing reading experience. If you are somebody who gave up on this book when you were younger, I say, give it a second chance. And if you haven’t read it yet, read it. It’s beautiful.

The God of Loss, The God of Small Things . He left no footprints in the sand, no ripples in water, no image in mirrors.” – This is my favorite sentence in the book and it still haunts me.

A Thousand Splendid Suns – Khaled Hosseini

All through the book , “A Thousand Splendid Suns“, I kept going back to a so- called healthy discussion I had with somebody recently. I shared a post saying “Women suffer more in a war created by men” or something along the line( Context: Taliban taking over Afghanistan) and he was worried or even offended ( can’t account to what he was feeling at that moment) by how people would misunderstand all men and how not all men is not responsible for war. He also said -after all, it was men going to the war and getting killed, and isn’t death the ultimate pain of all?. After finishing the book, I can’t help but wonder is death the worst of all?.

It could be for some. But after reading Mariam and Laila, after living their life through Khaled Hosseini’s words, I can assure you, you won’t be able to say that without a hint of doubt. I was thrown into a dilemma, unable to choose the worst of it all. Is it your trust getting broken at the young age of 15 by your father whom you idolized, Is it losing your loved ones in a day, in the blink of an eye to bad decisions, bombings, Is it the guilt of living on, the guilt of not understanding their pain and sacrifices when they where alive, Is it being married to a man you barely know, thrice your age and being send off to a far off place where you know no one, is it the feeling of longing or the unsaid goodbyes to people you cherish the most, is it the helplessness when your husband force himself on you in the dead of the night, is it the distress you feel in your husband’s restlessness, his displeasure for not giving him a baby, Is it the endless beatings, the kicks, the jabs or the murder threats, Is it the unfamiliar scent, the alien feeling to a place, to a city you once called home, Is it the lost freedom you once enjoyed, when you could roam around looking at the blue skies without the company of a man, Is it sound of overhead missiles, muffled cries and gunshots, or people stripped, raped or brutally murdered, Is it the shame, the hopelessness, the hunger, the fear or the feeling of being lost, unwanted and unloved. I wonder what was the worst to Mariam and Laila.

The book is not just about the war, the sufferings or pain, it’s about two women finding a sense of peace, finding love and warmth in each other, finding happiness in cups of chai at nights in the front yard, It’s about sacrifices, wishing the best for each other and may be even finding the value in themselves in times of perils unimaginable.

Today, I shudder at the shallowness of the words “I feel you”. All I can account for is the feeling of unrest that I felt after reading. All I can think of is the years of waiting, the sacrifices, the war against themselves and others, the rough thorny path they had to walk for the freedom they naturally deserved. And the thought that now it is being taken away from them again -their freedom, their education, everything they have worked all their life haunts me.

For me, this book will remain one of the best reads. I listened to it in storytel. Do read or listen when you have time, Thank you :D.

Sharing a quote:

Heaven – Mieko Kawakami

I have always been amazed by the way some Asian writers craft their character and storyline. The best part is, it is never just about the stories or people but equally about the character’s emotions, their feelings at a particular moment. The level of detailing is so good that you feel like you are in that person’s head all through out the story.

Mieko Kawakami’s Heaven is written in the point of view of a fourteen year old boy who is brutally bullied at his school for his lazy eyes. There is not a single time he is free from the fear yet he chooses to suffer in silence. His life is shed some light when he start exchanging notes with a fellow classmate Kojima who is going through a similar situation and they end up being each other’s safe place and solace. They become comrades through the shared pain. The novel revolves around the duo struggling to make sense of their sufferings, their warm notes and endless talks, philosophies and justifications regarding power and weakness both from the perpetrators and the victims perspective. There are points where you are weighted down by the cruelty and reality but there are also points where it warms you with certain people and words.

The novel gives you no answers, but leaves you with a lot of questions and thoughts to linger on and debate. It is totally up to the reader to choose the philosophy to rely on. Either way, this is an amazing read. I personally loved the writing style and the flow. I left with a heavy heart, I wonder what it leaves you with?.

Note : I listened to it in storytel.

അമ്മ

അമ്മയ്ക്കെന്നും ഒരോ മണമാണ്.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ പിന്നാമ്പുറത്തെ കമ്പോസ്റ്റ് കുഴിയുടെ,
ചില ദിവസങ്ങളിൽ കറി വയ്ക്കാൻ വെട്ടിയ മീനിൻ്റെ,
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ചക്കവൈനിൻ്റെ.
ഒന്നാഞ്ഞ് വലിച്ചിട്ട്,
ചിലരതിന് സ്നേഹമെന്ന്
പേരിട്ടു,
അമ്മ ദൈവമാണ്, ത്യാഗമാണ്
എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ
ഓർമ്മപ്പെടുത്തി.
അങ്ങനെ
കാലങ്ങളായി അമ്മ
ചുമക്കുന്ന വിഴുപ്പിൻ്റെ
ഗന്ധം
സുഗന്ധമായി
ആ മണം പേറി
അമ്മ ഇന്നും നടക്കുന്നു.
അലങ്കാരമോ അപമാനമോ എന്ന്
പിടിയില്ലാതെ.

ഘാതകൻ – കെ . ആർ. മീര

ഒറ്റ വരിയിൽ  പറഞ്ഞൊതുക്കാൻ പറ്റിയ ഒന്നല്ല കെ. ആർ. മീരയുടെ ഘാതകൻ. എന്നെ സംബന്ധിച്ചു അത് തിരിച്ചറിവുകളുടെയും അതിലുപരി ഓർമ്മപെടുത്തലുകളുടെയും ഒരു പുസ്തകമാണ്. തനിക്കു നേരെ വെടിയുതിർത്ത തന്റെ ഘാതകനെ തേടിയുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ യാത്ര . അതവരെ പലപ്പോഴായി എത്തിക്കുന്ന ചീഞ്ഞ ഓർമ്മകളുടെ ചതുപ്പ് കുഴികൾ, പല തരത്തിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ എന്നതാണ്  ഈ നോവലിന്റെ വൃത്താന്തം. പണത്തിനും അധികാരത്തിനും അധിഷ്ഠിതമായ  സ്നേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെകുറിച്ചു ,ആർത്തി മൂത്തു മനുഷ്യൻ ചെയ്തു കൂട്ടുന്ന കൊള്ളരുതായ്കളെ കുറിച്ച്, സ്ത്രീകളിൽ നിന്ന് സമൂഹവും പുരുഷന്മാരും ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിധേയത്വവും ഭയത്തെയും കുറിച്ച് , അത് ലഭിക്കാത്ത പക്ഷം അതവരിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അസ്വസ്‌ഥതകളെ കുറിച്ചെല്ലാം  മീര തുറന്നെഴുതുന്നു. പല തരത്തിലുള്ള മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവവൈരുധ്യങ്ങൾ , അവരെ , അവരുടെ പ്രവർത്തികളെ  സ്വാധീനിച്ച ഭൂതകാലങ്ങൾ  എന്നിങ്ങനെ അനായാസമായി  തോണ്ടിയിട്ടു പരിശോധിക്കുന്നത് കഥയിൽ പലയിടത്തും  നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും . പല വികാരങ്ങളുടെ  സമ്മേളനമാണ്  ഒരു തരത്തിൽ ഈ നോവൽ . വായിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷംപേർക്കും , പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീ ആസ്വാദകർക്കു അല്പം ഒന്ന് അറക്കാതെ, അല്പം ഒന്ന് പേടിക്കാതെ ഇത് വായിച്ചു തീർക്കാനാവും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല . കാരണം ബന്ധങ്ങൾ എന്നോ, സ്നേഹമെന്നോ വെച്ച് അളന്നു തൂക്കാതെ മനുഷ്യനെ പച്ചയ്ക്കു തൊലി ഉരിഞ്ഞു നിർത്തി വളരെ objective  ആയി വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ചില്ലു വിഗ്രഹങ്ങൾ ഉടയും . ചിലപ്പോൾ സ്വന്തമായി തന്നെ ഒന്ന് മരിച്ചു ജീവിക്കേണ്ടി  വരും .

അഞ്ഞൂറിലധികം പേജുള്ള വലിയൊരു പുസ്തകമാണ് ഇത് . പക്ഷെ ഘാതകൻ  ആരെന്നും , അവന്റെ സത്യമെന്തെന്നും തേടിയുള്ള യാത്ര വളരെ ത്രില്ലിംഗ് ആയിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത് . അതുകൊണ്ടു താല്പര്യമുള്ളവര് വാങ്ങിച്ചു വായിക്കുക .

Born A Crime – Trevor Noah

To write or share a painful personal memory is hard. But Trevor Noah in his book, Born A Crime, manages to share his coming to age hardships in the most light hearted manner possible. It is informative, inspirational and witty, all at the same time.

The book is set in the apartheid, post-apartheid period when it was illegal for a white person to have a child with a black person. So being the child of a swizz man and a black Xhosa women, Trevor Noah was literally born a crime. He talks about how he had to spend most of his childhood hiding in the house, how he being colored never belonged to any group – the white, the black or the Indian’s, his struggles of fitting in. He fills the book with fine observations, tells us how even in post apartheid period things were not good as it sounds to be.

MY OPINION

I feel the book is not just about him, but equally about a strong, amazing woman, his mother, who taught him with her life and made sure he got to experience things she never could. Together, they have gone through poverty, struggles and pain which we can’t even begin to fathom. But amidst all this grim incidents and experiences, Trevor Noah and his mother still manages a smile and makes us smile too. I consider this the greatest strength of the book. It was a super cozy read for me. Try it if you have time. Happy Reading!!!

ആത്മാവ് പാടുമ്പോൾ – ഭാഗം 6

 മനുഷ്യർ മനസ്സ് മടുപ്പിക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് കുറച്ച് നേരം എങ്കിലും ഒളിച്ചോടണം എന്ന് തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ മാനം നോക്കിയിരിക്കുക എനിക്കും രവിക്കും ശീലമാണ്. നിശ്ചലമായ ആകാശത്തിനു  മനസ്സിനെ തണുപ്പിക്കാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക കഴിവാണ് എന്നാണ് രവി പറയാറ്. കുസൃതി  കാട്ടി  പിണങ്ങിപ്പോയ ഒരു കുട്ടി തിരിച്ചു വരുന്നതും കാത്തു പഠിപ്പുരയിൽ  നിൽക്കുന്ന  അമ്മയെപോലെയാണത്രെ   ആകാശം.  കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ആ  പഠിപ്പുരക്കപ്പുറം ഇറക്കി വെച്ച് ആ  സ്നേഹാലിംഗനത്തിലേക്ക് ഓടി കേറുകയേ നാം ചെയ്യേണ്ടതുള്ളൂ . അത്ര മാത്രം .

സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പിനെ രാത്രിയുടെ കറുപ്പ് മെല്ലെ വിഴുങ്ങുന്നതും നോക്കി  ഞങ്ങളിരുന്നു. കറുക്കുന്ന ആകാശത്തോടപ്പം എൻ്റെ  ഹൃദയവും ഇരുളുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. മനസ്സും മാനവും ഒരുപോലെ മ്ലാനമാകുന്നതുപോലെ..

“ രവി ?”,  ഞാൻ വിളിച്ചു .

“ഉം ..” എൻറ്റെ നേരേ തല തിരിച്ചു രവി വിളി കേട്ടു.

ശരിയായ വാക്കുകൾ കണ്ടെത്താനാവാതെ ഞാൻ വിഷമിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ പറയണം എന്നുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ കനപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ മനസ്സിലുള്ളതൊന്നും വെളിയിൽ വരാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല.

രവി  എന്നെ  നോക്കി  മെല്ലെ ഒന്ന്  പുഞ്ചിരിച്ചു . എന്നിട്ടു പതിയെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി .

“കമല  ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ : – നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വരെ ഒന്നിനെയും മനസ്സിലാക്കാനോ അകമഴിഞ്ഞ് സ്നേഹിക്കാനോ  മനുഷ്യന് കഴിയാറില്ല.,ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ല എന്നുറപ്പായാൽ പിന്നെ സങ്കടങ്ങളായി , പരിഭവങ്ങളായി നഷ്ടബോധങ്ങളായി…. “ 

അത് ശരിയാണെന്നു എനിക്കും തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ അതാവാം മനുഷ്യനെ മൗനം ഗ്രസിക്കുന്ന ഇത്തരം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവൻ ഓർമ്മകളെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നത്.  അതുകൊണ്ടാവാം ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വേവലാതികളിൽ അവൻ ഭൂതകാലസ്മരണകളിൽ അഭയം  പ്രാപിക്കുന്നത്. 

“ഭാവി രവിയെയും ഭയപ്പെടുത്താറുണ്ടോ?”, ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഭാവി ഭയപ്പെടുത്താത്ത മനുഷ്യരുണ്ടോ കമല? മനുഷ്യനുള്ളടത്തോളം ഭയങ്ങളുമുണ്ട്, എന്തെല്ലാമൊക്കയോ പ്രതീക്ഷകളുമുണ്ട്. ഒരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും ആ പ്രതീക്ഷകൾ പിന്നെയും പിന്നെയും ദുരേയ്ക്ക് തെന്നി മാറുന്നതായി ഇടയ്ക്കെനിയ്ക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. എത്ര വേഗം സഞ്ചരിച്ചാലും എത്തി പിടക്കാനാവാത്ത എന്തോ ആണ് നീയും ഞാനും സകല മനുഷ്യരും തേടുന്നുതെന്ന് തോന്നുന്നു, അല്ലേ?”

“ആവാം”, ഒരല്പം സംശയിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “എന്ത് വേണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് എനിക്കും ഒരിക്കലും ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഇതല്ല വേണ്ടത് എന്ന് മാത്രം മനസ്സിടയ്ക്ക് മന്ത്രിക്കും.”

മറുപടിയായി രവി ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. വാക്കുകളിൽ ഒതുക്കാനാവാത്ത എന്തോ ഒന്ന് രവി പറയാൻ ബാക്കി വെച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഞാനും കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല, മെല്ലെ തലയയുർത്തി ചുവന്നിരുണ്ട മാനത്തേയ്ക്ക് നോക്കി,ആരുടെയോ ആശ്വാസവാക്കുകൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു….

ചാച്ചി

രണ്ടാഴ്ച കാലത്തേയ്ക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് ജോലി ചെയ്താൽ മതി എന്ന ലീഡിൻ്റെ വാക്ക് കേട്ട് പെട്ടിയും കിടക്കയും സിസ്റ്റവും വാരിക്കെട്ടി വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്ന മാർച്ച് മാസത്തിലെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്നു. രണ്ടാഴ്ച മൂന്നായി, മൂന്ന് നാലായി… അങ്ങനെ പോയി പോയി ഒരു കൊല്ലത്തോടടുക്കാറായി.

ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നട്ടതിൽ പിന്നെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കുന്നതിൽ നിർവൃതി അടയുന്ന പുതുയുഗ മനുഷ്യനെ പറ്റി പലയിടത്തും വായിച്ച് കേട്ടു. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ ഈ ചിന്ത എൻ്റെ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി അകത്തോട്ടോ പുറത്തോട്ടോ എന്നില്ലാതെ എന്നെ വല്ലാതെ പ്രയാസപ്പെടുത്തുന്നു.കോളുകളുടെയും മീറ്റിങ്ങുകളുടെയും ഇടയിൽ ജോലികളത്രയും ‘രാവിലെ’ ‘രാത്രി’ എന്നുള്ള സമയരേഖകൾ ഭേദിച്ച് ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തിങ്കൾ മുതൽ വെള്ളി വരെയുള്ള ഓഫീസ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നൊരല്പം ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് വാരാന്ത്യങ്ങളിലാണ്. ആഴ്ചാവസാനമുള്ള ഈ അവധി ദിവസങ്ങളിൽ ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളുടെ
കുറിപ്പെഴുതിയിടാറുണ്ട്. പതിവ് ശനിയാഴ്ചകൾപ്പോലെ തയ്യാറാക്കിയ കുറിപ്പ് കയ്യിലെടുത്തപ്പോഴാണ് ചുവന്ന വൃത്തത്തിൽ ‘ചാച്ചി’ എന്ന് കുറിച്ചിട്ടിരുന്നത് കണ്ടത്.

ചാച്ചി എൻ്റെ വല്യപ്പനാണ്. ചെറുപ്പം മുതലേ എൻ്റെ സർവ്വ തല്ലുകൊള്ളിത്തരത്തിനും കൂട്ട് നിൽക്കുന്ന എൻ്റെ അപ്പൻ്റെ അപ്പൻ. കർക്കശക്കാരനായ വല്യപ്പൻ എന്ന പതിവ് സങ്കല്പങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, എന്തും പറയാവുന്ന ഒരു
കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു ചാച്ചി .സ്ക്കൂൾ വിട്ട് വരുന്ന എന്നെ നിറപുഞ്ചിരിയോടെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നതുമുതൽ, ഒരോ മണിക്കൂറിലുമുള്ള ഇന്ത്യാവിഷൻ വാർത്തയ്ക്കു മുൻപ് റിമോട്ടിനു വേണ്ടിയുള്ള തല്ല് വരെ – ചാച്ചിയെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഒരുപാടാണ്.

അടുത്തിടയ്ക്കുണ്ടായ ഒരു വീഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ചാച്ചി കിടപ്പാണ്. ഇടയ്ക്ക് ചാച്ചി ഉറക്കെ വിളിക്കാറുണ്ട്. തിരക്കിൻ്റെയിടയിൽ പലപ്പോഴും ആ വിളി മറക്കാറാണ് പതിവ്.
ജോലി കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും രാത്രി ആയിട്ടുണ്ടാവും. പിന്നെ പകലെപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു നേർച്ച പോലെ പോയി വന്നാലെ ഉള്ളു. തിരക്കുകളൊക്കെ ഒതുക്കി തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ മറന്നുപോയ മുഖങ്ങളിൽ ഞാനുമുണ്ടാവുമോ എന്നെനിക്ക് പലപ്പോഴും പേടി തോന്നാറുണ്ട്. ഓർമ്മകൾ അസ്തമിച്ച താഴ്‌വരയിൽ പേരില്ലാത്ത മുഖങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമായി ഞാനും മാറിയെങ്കിലോ..?

ഞാൻ പതിയെ ചാച്ചിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഉറക്കമാണ്. രാത്രിയിലൊട്ടും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് കെയർ ഗീവർ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. കുറച്ചുനേരം ഞാൻ ചാച്ചിയെ നോക്കി നിന്നു. ആകെ ക്ഷീണിച്ചുപോയി. കണ്ണുകൾ പാതിയിലേറെ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തൊലി ചുക്കിചുളിഞ്ഞിരുന്നു. ഉറക്കമെങ്കിലും ഇടത് കൈ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

ചെറുപ്പത്തിൽ പോലീസ് വണ്ടി തടഞ്ഞ, പിറകേ നടന്ന് അമ്മച്ചിയെ കല്യാണം കഴിച്ച ഒരു ഇരുപതുകാരനെന്ന പൂർവ്വകാലം ചാച്ചിയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കാനേ വയ്യ. 5 വർഷം മുൻപ് വരെ കൊടിയും പ്ലാവും കേറി നടന്നിരുന്ന എഴുപതുകാരനും ഇന്നത്തെ ചാച്ചിയിൽ എവിടെയും ബാക്കിയുള്ളതായി തോന്നുന്നില്ല. ഒരു പക്ഷേ നാളെ ഞാനും നിങ്ങളും ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഒരു തരി പോലും ശേഷിക്കാതെ പുതിയ ആരെങ്കിലും ആയി മാറില്ല എന്നാര് കണ്ടു?.

ജീവിതം കാലപൂർണ്ണതയിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നെനിക്ക് തോന്നി. ഒന്നിനും ഉത്തരങ്ങളില്ല. കൂടുതൽ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം. ചാച്ചിയ്ക്കെങ്കിലും ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? അതോ ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി പാതി വഴിയിൽ ചോദ്യങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ചിരിക്കുമോ?

എന്നെ എൻ്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തിക്കൊണ്ട് ചാച്ചി കണ്ണ് തുറന്നു. ഞാൻ ചിരിച്ചുക്കൊണ്ട് ഒരു ഗുഡ് മോർണിങ് പറഞ്ഞു. പ്രയാസപ്പെട്ടെങ്കിലും ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചാച്ചിയും ഒരു ഗുഡ് മോർണിങ് പറഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും ആ ചിരി മാത്രം മാറിയിട്ടില്ല.

———————- അവസാനിച്ചു —————————

The Great Indian Kitchen

ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ situation ഒക്കെ better ആയില്ലേ, Negotiate ചെയ്തു കൂടേ, ഞാൻ ആരേം ഒന്നിനും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല, സൗകര്യം ഉണ്ടേൽ ചെയ്താ മതി, എല്ലാവരും adjust ചെയ്തൊക്കയാ ജീവിക്കുന്നേ, ഞങ്ങളൊക്കെ ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചില്ലേ എന്ന പല തരം വർത്തമാനം കേട്ട് ‘പോത്തിനോട് വേദം ഊതിയിട്ട് കാര്യമില്ല’ എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ഇളിച്ചു കാണിച്ച് ചിലരെ ഒഴിവാക്കിയ വൈകുന്നേരങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്നു. ഞാൻ ചെയ്തില്ലേൽ വേറാരു ചെയ്യും, ഈ adjust സ്ഥിരം ചെയ്യുന്നതാര് മുതലായ ചോദ്യങ്ങൾ convenient ആയി ഒഴിവാക്കാം. വീട്ടിൽ ആണുങ്ങൾക്കായി മാറ്റി വയ്ക്കുന്ന മത്തിക്കഷ്ണങ്ങളെ പറ്റി സംസാരിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിൽ പോയി സംസ്കാരസമ്പന്നർക്ക് സംസ്കാരവും ഒപ്പം ‘എച്ചി കണക്ക്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉപദേശവും വാരി വിതറാം. ഇത്രയും കാലം സഹിച്ചില്ലേ… ഇനി കുറച്ച് കാലം കൂടി സഹിച്ചൂടേ എന്ന് കാഴ്ചക്കാർക്ക് comment അടിക്കാം. വീട്ടുകാരെ ഓർക്കണ്ടേ, മക്കളുടെ ഭാവി കാക്കണ്ടേ, നാട്ടുകാരുടെ നാക്ക് നോക്കേണ്ടേ എന്നിങ്ങനെ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താം. ഇനി ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ട് കുടുംബജീവിതാനന്ദത്തെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചിറങ്ങിയ ബന്ധത്തിലേയും അയലോക്കത്തെയും മുതിർന്ന പെൺകുട്ടികളേ അവരോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം നിർബന്ധിച്ച് വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുത്ത് കെട്ട് കഴിയുമ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകും എന്ന് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാം. ഇന്ന് Equality നിർബന്ധമായോണ്ട് പണ്ട് കനത്തിൽ ചുമന്നിരുന്ന കുടുംബഭാരം രണ്ടായി പകുത്ത് പെണ്ണിന് കൊടുത്ത് ഒപ്പം അടുക്കളഭരണവും കൊടുക്കാം. വീട്ട് ഭരണമൊക്കെ ഇപ്പം അവളുടെ കയ്യിലാണത്രേ. പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്വാരിക്കോരി കുറച്ച് respect കൂടി കൊടുത്താൽ ബലേ ബേഷ്.

കുടുംബസമാധാനത്തിനായി മൗനം ഭജിക്കുന്ന, തന്റെ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും അവകാശങ്ങളും സംസാരിക്കുന്ന സിനിമയ്ക്ക് പോലും സമയം സിദ്ധിക്കാത്ത , മടുപ്പും അസുഖങ്ങളും വകവയ്ക്കാതെ പണി ചെയ്ത് ഒടുവിൽ എനിക്കിതൊക്കെ സന്തോഷമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന, അതുമല്ലെങ്കിൽ തന്നെ തന്നെ പറ്റിക്കുന്ന, സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ഇതുപോലെ സ്വന്തം ജാതിയിലെ, നല്ല കുടുംബത്തിലെ, നല്ല ജോലിയുള്ള പയ്യനെ, നല്ല ഒരു കുടുംബത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്ന അടുക്കളവാസികൾ ഇനി എത്ര നാൾ?

This movie is available on NeeStream .ഇത് ഒരു ജീവിത കഥ മാത്രമാണ്. ഇങ്ങനെ എത്ര എത്ര ജീവിതങ്ങൾ.