My Podcast Space

Hey All,

I have started a podcast as well. You can listen to it here. Happy Listening!!!

Read More

My Podcast Space

Hey All,

I have started a podcast as well. You can listen to it here. Happy Listening!!!

Read More

Recent Reads ...

My Podcast Space

ആത്മാവ് പാടുമ്പോൾ – ഭാഗം 6

 മനുഷ്യർ മനസ്സ് മടുപ്പിക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, ജീവിതത്തില്‍ നിന്ന് കുറച്ച് നേരം എങ്കിലും ഒളിച്ചോടണം എന്ന് തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ മാനം നോക്കിയിരിക്കുക എനിക്കും രവിക്കും ശീലമാണ്. നിശ്ചലമായ ആകാശത്തിനു  മനസ്സിനെ തണുപ്പിക്കാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക കഴിവാണ് എന്നാണ് രവി പറയാറ്. കുസൃതി  കാട്ടി  പിണങ്ങിപ്പോയ ഒരു കുട്ടി തിരിച്ചു വരുന്നതും കാത്തു പഠിപ്പുരയിൽ  നിൽക്കുന്ന  അമ്മയെപോലെയാണത്രെ   ആകാശം.  കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ആ  പഠിപ്പുരക്കപ്പുറം ഇറക്കി വെച്ച് ആ  സ്നേഹാലിംഗനത്തിലേക്ക് ഓടി കേറുകയേ നാം ചെയ്യേണ്ടതുള്ളൂ . അത്ര മാത്രം .

സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പിനെ രാത്രിയുടെ കറുപ്പ് മെല്ലെ വിഴുങ്ങുന്നതും നോക്കി  ഞങ്ങളിരുന്നു. കറുക്കുന്ന ആകാശത്തോടപ്പം എൻ്റെ  ഹൃദയവും ഇരുളുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. മനസ്സും മാനവും ഒരുപോലെ മ്ലാനമാകുന്നതുപോലെ..

“ രവി ?”,  ഞാൻ വിളിച്ചു .

“ഉം ..” എൻറ്റെ നേരേ തല തിരിച്ചു രവി വിളി കേട്ടു.

ശരിയായ വാക്കുകൾ കണ്ടെത്താനാവാതെ ഞാൻ വിഷമിച്ചു. എന്തൊക്കെയോ പറയണം എന്നുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ കനപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എന്തുകൊണ്ടോ മനസ്സിലുള്ളതൊന്നും വെളിയിൽ വരാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല.

രവി  എന്നെ  നോക്കി  മെല്ലെ ഒന്ന്  പുഞ്ചിരിച്ചു . എന്നിട്ടു പതിയെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി .

“കമല  ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ : – നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വരെ ഒന്നിനെയും മനസ്സിലാക്കാനോ അകമഴിഞ്ഞ് സ്നേഹിക്കാനോ  മനുഷ്യന് കഴിയാറില്ല.,ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടില്ല എന്നുറപ്പായാൽ പിന്നെ സങ്കടങ്ങളായി , പരിഭവങ്ങളായി നഷ്ടബോധങ്ങളായി…. “ 

അത് ശരിയാണെന്നു എനിക്കും തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ അതാവാം മനുഷ്യനെ മൗനം ഗ്രസിക്കുന്ന ഇത്തരം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവൻ ഓർമ്മകളെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നത്.  അതുകൊണ്ടാവാം ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വേവലാതികളിൽ അവൻ ഭൂതകാലസ്മരണകളിൽ അഭയം  പ്രാപിക്കുന്നത്. 

“ഭാവി രവിയെയും ഭയപ്പെടുത്താറുണ്ടോ?”, ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ഭാവി ഭയപ്പെടുത്താത്ത മനുഷ്യരുണ്ടോ കമല? മനുഷ്യനുള്ളടത്തോളം ഭയങ്ങളുമുണ്ട്, എന്തെല്ലാമൊക്കയോ പ്രതീക്ഷകളുമുണ്ട്. ഒരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും ആ പ്രതീക്ഷകൾ പിന്നെയും പിന്നെയും ദുരേയ്ക്ക് തെന്നി മാറുന്നതായി ഇടയ്ക്കെനിയ്ക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. എത്ര വേഗം സഞ്ചരിച്ചാലും എത്തി പിടക്കാനാവാത്ത എന്തോ ആണ് നീയും ഞാനും സകല മനുഷ്യരും തേടുന്നുതെന്ന് തോന്നുന്നു, അല്ലേ?”

“ആവാം”, ഒരല്പം സംശയിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “എന്ത് വേണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് എനിക്കും ഒരിക്കലും ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. ഇതല്ല വേണ്ടത് എന്ന് മാത്രം മനസ്സിടയ്ക്ക് മന്ത്രിക്കും.”

മറുപടിയായി രവി ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. വാക്കുകളിൽ ഒതുക്കാനാവാത്ത എന്തോ ഒന്ന് രവി പറയാൻ ബാക്കി വെച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഞാനും കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല, മെല്ലെ തലയയുർത്തി ചുവന്നിരുണ്ട മാനത്തേയ്ക്ക് നോക്കി,ആരുടെയോ ആശ്വാസവാക്കുകൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു….

ചാച്ചി

രണ്ടാഴ്ച കാലത്തേയ്ക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് ജോലി ചെയ്താൽ മതി എന്ന ലീഡിൻ്റെ വാക്ക് കേട്ട് പെട്ടിയും കിടക്കയും സിസ്റ്റവും വാരിക്കെട്ടി വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്ന മാർച്ച് മാസത്തിലെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്നു. രണ്ടാഴ്ച മൂന്നായി, മൂന്ന് നാലായി… അങ്ങനെ പോയി പോയി ഒരു കൊല്ലത്തോടടുക്കാറായി.

ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നട്ടതിൽ പിന്നെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കുന്നതിൽ നിർവൃതി അടയുന്ന പുതുയുഗ മനുഷ്യനെ പറ്റി പലയിടത്തും വായിച്ച് കേട്ടു. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടോ ഈ ചിന്ത എൻ്റെ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി അകത്തോട്ടോ പുറത്തോട്ടോ എന്നില്ലാതെ എന്നെ വല്ലാതെ പ്രയാസപ്പെടുത്തുന്നു.കോളുകളുടെയും മീറ്റിങ്ങുകളുടെയും ഇടയിൽ ജോലികളത്രയും ‘രാവിലെ’ ‘രാത്രി’ എന്നുള്ള സമയരേഖകൾ ഭേദിച്ച് ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തിങ്കൾ മുതൽ വെള്ളി വരെയുള്ള ഓഫീസ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നൊരല്പം ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് വാരാന്ത്യങ്ങളിലാണ്. ആഴ്ചാവസാനമുള്ള ഈ അവധി ദിവസങ്ങളിൽ ചെയ്തു തീർക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളുടെ
കുറിപ്പെഴുതിയിടാറുണ്ട്. പതിവ് ശനിയാഴ്ചകൾപ്പോലെ തയ്യാറാക്കിയ കുറിപ്പ് കയ്യിലെടുത്തപ്പോഴാണ് ചുവന്ന വൃത്തത്തിൽ ‘ചാച്ചി’ എന്ന് കുറിച്ചിട്ടിരുന്നത് കണ്ടത്.

ചാച്ചി എൻ്റെ വല്യപ്പനാണ്. ചെറുപ്പം മുതലേ എൻ്റെ സർവ്വ തല്ലുകൊള്ളിത്തരത്തിനും കൂട്ട് നിൽക്കുന്ന എൻ്റെ അപ്പൻ്റെ അപ്പൻ. കർക്കശക്കാരനായ വല്യപ്പൻ എന്ന പതിവ് സങ്കല്പങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, എന്തും പറയാവുന്ന ഒരു
കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു ചാച്ചി .സ്ക്കൂൾ വിട്ട് വരുന്ന എന്നെ നിറപുഞ്ചിരിയോടെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നതുമുതൽ, ഒരോ മണിക്കൂറിലുമുള്ള ഇന്ത്യാവിഷൻ വാർത്തയ്ക്കു മുൻപ് റിമോട്ടിനു വേണ്ടിയുള്ള തല്ല് വരെ – ചാച്ചിയെക്കുറിച്ച് പറയാൻ ഒരുപാടാണ്.

അടുത്തിടയ്ക്കുണ്ടായ ഒരു വീഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ചാച്ചി കിടപ്പാണ്. ഇടയ്ക്ക് ചാച്ചി ഉറക്കെ വിളിക്കാറുണ്ട്. തിരക്കിൻ്റെയിടയിൽ പലപ്പോഴും ആ വിളി മറക്കാറാണ് പതിവ്.
ജോലി കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും രാത്രി ആയിട്ടുണ്ടാവും. പിന്നെ പകലെപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു നേർച്ച പോലെ പോയി വന്നാലെ ഉള്ളു. തിരക്കുകളൊക്കെ ഒതുക്കി തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ മറന്നുപോയ മുഖങ്ങളിൽ ഞാനുമുണ്ടാവുമോ എന്നെനിക്ക് പലപ്പോഴും പേടി തോന്നാറുണ്ട്. ഓർമ്മകൾ അസ്തമിച്ച താഴ്‌വരയിൽ പേരില്ലാത്ത മുഖങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമായി ഞാനും മാറിയെങ്കിലോ..?

ഞാൻ പതിയെ ചാച്ചിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഉറക്കമാണ്. രാത്രിയിലൊട്ടും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് കെയർ ഗീവർ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. കുറച്ചുനേരം ഞാൻ ചാച്ചിയെ നോക്കി നിന്നു. ആകെ ക്ഷീണിച്ചുപോയി. കണ്ണുകൾ പാതിയിലേറെ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തൊലി ചുക്കിചുളിഞ്ഞിരുന്നു. ഉറക്കമെങ്കിലും ഇടത് കൈ ചെറുതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

ചെറുപ്പത്തിൽ പോലീസ് വണ്ടി തടഞ്ഞ, പിറകേ നടന്ന് അമ്മച്ചിയെ കല്യാണം കഴിച്ച ഒരു ഇരുപതുകാരനെന്ന പൂർവ്വകാലം ചാച്ചിയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കാനേ വയ്യ. 5 വർഷം മുൻപ് വരെ കൊടിയും പ്ലാവും കേറി നടന്നിരുന്ന എഴുപതുകാരനും ഇന്നത്തെ ചാച്ചിയിൽ എവിടെയും ബാക്കിയുള്ളതായി തോന്നുന്നില്ല. ഒരു പക്ഷേ നാളെ ഞാനും നിങ്ങളും ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഒരു തരി പോലും ശേഷിക്കാതെ പുതിയ ആരെങ്കിലും ആയി മാറില്ല എന്നാര് കണ്ടു?.

ജീവിതം കാലപൂർണ്ണതയിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നെനിക്ക് തോന്നി. ഒന്നിനും ഉത്തരങ്ങളില്ല. കൂടുതൽ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം. ചാച്ചിയ്ക്കെങ്കിലും ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? അതോ ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കി പാതി വഴിയിൽ ചോദ്യങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ചിരിക്കുമോ?

എന്നെ എൻ്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർത്തിക്കൊണ്ട് ചാച്ചി കണ്ണ് തുറന്നു. ഞാൻ ചിരിച്ചുക്കൊണ്ട് ഒരു ഗുഡ് മോർണിങ് പറഞ്ഞു. പ്രയാസപ്പെട്ടെങ്കിലും ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചാച്ചിയും ഒരു ഗുഡ് മോർണിങ് പറഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും ആ ചിരി മാത്രം മാറിയിട്ടില്ല.

———————- അവസാനിച്ചു —————————

ആത്മാവ് പാടുമ്പോൾ – 5, ലോക്ക് ഡൗൺ

കറുപ്പിനും വെളുപ്പിനും നടുക്ക്, രാത്രിയ്ക്കും പകലിനും മദ്ധ്യേ വീണ്ടുവിചാരത്തിന്റെ നേർത്ത  ഒരിടമുണ്ടത്രേ. പാഞ്ഞു പോകുന്ന കാലത്തിനെ എത്തിപിടിക്കാൻ നെട്ടോട്ടം ഓടുന്ന മനുഷ്യന്  പച്ചയ്ക്കും ചുവപ്പിനുമിടയിൽ വിലക്കിന്റെ ഒരു മഞ്ഞ ഉള്ളതുപോലെ.
മഞ്ഞപുതച്ച ആ കാലത്താണ് നാം. ഓട്ടം നിർത്തി ഒരല്പം പയ്യെ പോകാം എന്ന് കാലം തന്നെ പറയ്യേണ്ടി വന്ന പോലെ. മനസ്സിന്റെ മുഖംമൂടികൾക്ക് മീതെ, വികാരങ്ങളെ കുരുക്കുന്ന കണ്ണുകൾ മാത്രം പുറത്താക്കി മുഖങ്ങൾ കൂടി മൂടിക്കെട്ടി ഒരു കാലം.
“ഹാ മനുഷ്യാ.. ഇനി നിന്റെ കണ്ണുകൾ സംസാരിക്കട്ടെ. വാക്കുകൾ മരിക്കട്ടെ. നീ ആരെന്ന് നീ തന്നെ അറിയട്ടെ!!!”, കാലം പറഞ്ഞു.
സ്നേഹം സ്വഭവനങ്ങളിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. മലിനമായതൊക്കയും തെളിഞ്ഞു. ലക്ഷ്യങ്ങൾ എകീകരിക്കപ്പെട്ടു. ജീവിക്കുക.. അത്ര മാത്രം.
 ഇന്നേയ്ക്കപ്പുറം നാളെയെന്തനറിയില്ല.    അനിശ്ചിതത്വം കര കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു. എങ്കിലും…
പൊടി പിടിച്ച പലതിനെയും പൊടി തട്ടി ഓർത്തെടുക്കാൻ  , ജീവിതത്തെയും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെയും പഴി ചാരി മനപ്പൂർവം മറന്ന ചിലതിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ  , ചില പഴങ്കഥകളെ കൂട്ടുപിടിക്കാൻ , എല്ലാത്തിനുമുപരിയായി ഇന്നിനെ സ്നേഹിക്കാൻ ഇടവേളകളുടെ ഒരു കാലം തന്നെ വേണ്ടിവന്നു. പൂർണ്ണതയുടെയും അപൂർണ്ണതയുടെയും നടുവിലെ ഒരു കാലം.
രവി…
അന്നുമിന്നും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സുവിശേഷം അടക്കപ്പെട്ട വാതിലുകളിൽ നിന്നാണ് ഉയരുന്നത്.  മനസ്സിന് കെട്ടു പൊട്ടിച്ച് വെളിയിൽ വരാൻ ഇന്ന് നാം ആ കളിമൺ കൂടാരത്തെ- ശരീരത്തെ പൂട്ടേണ്ടി വന്നു.
കമല

ആത്മാവ് പാടുമ്പോൾ – 4

വിചാരങ്ങൾ വലയ്ക്കുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞാൻ കൂട്ടുപിടിച്ചിരുന്നത് ഈ തേൻമാവിനെയാണ്. ഈ മാച്ചുവട്ടിലാണ് രവിയും ഞാനും ആദ്യമായി സംസാരിക്കുന്നത്. കാലങ്ങൾക്കപ്പുറം പിന്തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോൾ  ആ മാച്ചുവട്ടിലെ ഓർമ്മകളത്രയും ആ  കൂട്ടുകാരനിലും അവന്റെ വർത്തമാനങ്ങളിലും ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ടത് എന്നതിന്റെ പൊരുൾ അവന് മുമ്പും ശേഷവും വല്ലാതെ മാറിയിരിക്കുന്നു. അവനെ പറ്റി ചേരാതെ, എനിക്ക് മാത്രമായി ഒന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല എന്നൊരു തോന്നൽ .എന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് പോലും അവൻ തുല്യ അവകാശി പോലെ.. ആ ചിന്ത എന്ത് കൊണ്ടോ എന്നെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.  എത്ര വിചിത്രമാണല്ലേ…  ഒടുവിൽ മനുഷ്യന് സ്വന്തം എന്ന് പറയാൻ ആകെയുള്ളത് അവനെ പോലെ അപൂർണ്ണനായ മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ. അവിടെയും സ്വന്തമെന്ന് വാദിക്കാനോ, അയാളെ അറിയാമെന്ന് അവകാശപ്പെടാനോ കഴിയാത്ത വിധം അഗാധമായ അനിശ്ചിതത്വം.. രവി പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ, “മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും ഉത്തരങ്ങളല്ല.. മറിച്ച് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങളാണ്”
ഓർമ്മകളെല്ലാം പീള കെട്ടിയ കണ്ണ് കാഴ്ചകൾ പോലെ മങ്ങി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചില വാക്കുകൾ.. ചില വരികൾ മാത്രം കാലം തെറ്റി വരുന്ന  മഴ പോലെ ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സിൽ അങ്ങിങ്ങായി പെയ്തൊഴിയുന്നു. ഒരിക്കൽ രവി ചോദിച്ചത് പെട്ടന്നിപ്പോൾ മനസ്സിൽ തെളിയുന്നു, ” ശൂന്യത കൂടൂതൽ ശൂന്യമാകുമോ, ഇരുൾ പിന്നെയും ഭയാനകമാം വിധം ഇരുളുമോ, നിശബ്ദത ഇതിലും നിശബ്ദമാവുമോ? ” . ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത വിധം രവിയെ നോക്കിയതും ആവോ  എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു ചിരി പാസ്സാക്കിയതും പിന്നെ അത് വർത്തമാനങ്ങളിൽ മുങ്ങി പോയതും ഇപ്പോൾ ഓർമ്മ വരുന്നു.
മാവ് പൂത്തിരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകൾ പിന്നെയും പിന്നെയും ആ മാവിൻച്ചുവട്ടിലേയ്ക്ക്  നിലവിട്ട് ഓടുന്നു. ഹൃദയം തുളയ്ക്കുന്ന നിശബ്ദത… ആത്മാവ് കീറുന്ന ശൂന്യത…കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറയ്ക്കുന്ന ഇരുട്ട്… രവിയുടെ  വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തലയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു – ” ശൂന്യത കൂടൂതൽ ശൂന്യമാകുമോ, ഇരുൾ പിന്നെയും ഭയാനകമാം വിധം ഇരുളുമോ, നിശബ്ദത ഇതിലും നിശബ്ദമാവുമോ? “
ഞാൻ പോലുമറിയാതെ ആ ചോദ്യത്തിനുത്തരം എന്നെ തേടിയെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശൂന്യത കുടുതൽ ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു, നിശബ്ദത കൂടുതൽ നിശബ്ദമായിരിക്കുന്നു, ഇരുൾ കൂടുതൽ ഇരുണ്ടിരിക്കുന്നു, നിനക്കുശേഷം.

ആത്മാവ് പാടുമ്പോൾ – Part 2 , രവി-കമല

ചിന്തകൾക്കൊണ്ട് കലുഷിതമായ ഒരാഴ്ചക്കാലമായിരുന്നു അത്. തലയ്ക്കുള്ളിൽ ചങ്ങല പൊട്ടിച്ച് ഓടുന്ന ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ നിലവിളി. എന്തോ ഒന്ന് മനസ്സിനെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. പക്ഷേ കാര്യകാരണങ്ങൾ വെളിവാകുന്നില്ല. ചുറ്റിപിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന തന്റെ ചിന്താശകലങ്ങളെ അടർത്തിയെടുക്കാൻ ഇരുളിന്റെ മറവ് പറ്റി കമല ഇരുന്നു. മനോഹരമായ ഗസൽ സംഗീതം അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറച്ച് ഫോൺ ബെൽ മുഴങ്ങി. പാതി ബോധത്തിൽ സംഗീതസൗന്ദര്യം ആവാഹിച്ച് രണ്ട് നിമിഷം. <“Ravi Calling…..” > പിന്നെ പതുക്കെ ഫോണെടുത്തു… “കമല……”   മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് ഒരു സ്വരം “ഉം……”    വൈമനസ്യത്തോടെ ഒരു മറുപടി “എന്തേ?..” ഒരു ചോദ്യം രക്തവർണ്ണമായ ആത്മാവിൽ ആ ചോദ്യം സമാധാനത്തിന്റെ വെള്ളപൂശിയതുപോലെ. ചെറിയൊരു വാക്കിന്, ഒരു ചോദ്യത്തിന്, സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന ഒരന്വേഷണത്തിന് പാടകെട്ടി കിടക്കുന്ന മനസ്സിനെ എത്രത്തോളം പുറത്ത് കൊണ്ട് വരാൻ കഴിയുമെന്ന് കമല സംശയിച്ചു. വള്ളികൾ മുറുക്കിയിരുന്ന തന്റെ ഹൃദയം കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ച് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ഓടിക്കേറിയതുപ്പോലെ. അണകെട്ടി നിന്നിരുന്ന വികാരങ്ങൾ അലയടിക്കുന്ന തിരകളിൽ ഒരു മണൽ കൊട്ടാരം കണക്കെ തകർന്നടിയുന്നതുപ്പോലെ. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ, നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അവൾ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി. “എനിക്ക് ‘എന്നെ’ പേടിയാണ് രവി. ഓന്ത് പോലെ നിറം മാറുന്ന എന്റെ വികാരങ്ങളെയും. ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല. ഒന്നിനും ഒരർത്ഥം തോന്നുന്നില്ല.” പൂർത്തിയാക്കാൻ സാധിക്കാത്ത വിധം ഏങ്ങലടികൾ വാക്കുകളെ മുറിക്കുന്നു. നിശബ്ദത കണ്ണീരിന് കൂട്ടിരിക്കുന്നു. മൗനം വാക്കുകൾക്ക് പകരക്കാരനാവുന്നു. വീണ്ടും വീണ്ടും മൗനത്തിന്റെ ഭംഗി കമല തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷേ കാച്ചി കുറുക്കിയ വാക്കുകളേക്കാൾ ആത്മാവിന്റെ മുറിവുണക്കാൻ അവയ്ക്ക് കഴിയുമെന്ന് കമല മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.വാദിച്ച് ജയിക്കുന്നവരെക്കാൾ, ഉപദേശിച്ച് നന്നാക്കുന്നവരെക്കാൾ ചില നേരങ്ങളിലെങ്കിലും മനുഷ്യന് വേണ്ടത് കൂട്ട് നില്ക്കുന്ന, കേട്ടിരിക്കുന്ന ആരെയെങ്കിലുമാവും എന്ന് കമലയ്ക്ക് തോന്നി. ഇപ്പോൾ തെല്ലൊരാശ്വാസം വന്നതുപ്പോലെ. എന്തോ ഒന്ന് പെയ്തൊഴിഞ്ഞതുപ്പോലെ. “രവി…” കമല വിളിച്ചു “ഉം..” , രവി വിളി കേട്ടു “നമുക്കൊരു യാത്ര പോവാം. പ്രത്യേകിച്ച് ലക്ഷ്യങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, കണ്ട് തീരേണ്ട സ്ഥലങ്ങളുടെ കണക്ക് വയ്ക്കാതെ, ഓരോ നിമിഷത്തിന്റെയും കാഴ്ചയുടെയും മാധുര്യം നുകർന്ന് ഒന്ന്..” “പോവാം” രവി പറഞ്ഞു ..” ഓർമ്മകളിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ നമുക്ക് മാത്രമായി ഒന്ന്”. (To be continued)

ആത്മാവ് പാടുമ്പോൾ – ഭാഗം ഒന്ന്

ഇരുവശങ്ങളിലും റബർമരങ്ങൾ തിങ്ങി വളരുന്ന ആളൊഴിഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ കൈകൾ കോർത്ത് നടക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ. സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന സമയം. പയ്യെ വീശുന്ന കാറ്റിൽ മദിച്ചാടുന്ന ഇലകളുടെ മർമ്മരവും, കൈവിട്ട് പോയെന്ന് നിരീച്ച ചില ചിന്താശകലങ്ങളെ ഓർമ്മയിലേക്ക് തള്ളി വിടുന്ന ചീവിട് ചിലപ്പുകളും, പകൽ മുഴുവൻ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന പക്ഷികളുടെ കലകലപ്പും കാതോർത്ത് ബാലിശമായ സ്വപ്നങ്ങൾ മയങ്ങുന്ന പഴയ ആ മരത്തണൽ ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാനും രവിയും. ഈർഷയോടെ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന വേനലവധി കാലത്തെ നാട് സന്ദർശനത്തിന് പുതിയൊരു മാനവും അർത്ഥവും കൈവന്നത് 13 വർഷം മുൻപുള്ള ഒരു കൂടിക്കാഴ്ചയിലാണ്. മുത്തച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് തോട്ടം കാണാൻ ഇറങ്ങിയ എന്റെ കണ്ണുകളുടക്കിയത്  വരണ്ടുണങ്ങിയ ചായക്കട്ടകളിൽ വെള്ളം ചാലിച്ച് മരത്തടിയിൽ വരയ്ക്കുന്ന മെല്ലിച്ച കറുത്തിരുണ്ട ആ ചെക്കനായിരുന്നു. “പയ്യൻ നന്നായി വരയ്ക്കുന്നല്ലോ മാധവാ..” എന്ന അഭിനന്ദനവാക്കുകൾക്ക് ശേഷം എന്റെ കൈപിടിച്ച് മുത്തച്ഛൻ മുന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ മുഖം തിരിച്ച് ഞാനവനെ ഒന്നു കൂടി നോക്കി. ഇമവെട്ടാതെ അവന്റെ കണ്ണുകളും എന്നെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. “എത്തി” എന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് എന്നെ വലിച്ചെടുത്ത് രവിയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. തലതിരിച്ച് ആ മുഖം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച് , ഞാൻ ചോദിച്ചു, “ഇരിക്കാമല്ലേ? ” ഞങ്ങൾ ഇരുവരും കൈകൾ തെല്ലയക്കാതെ ഇരുന്നു. വെറുതെ.. കുറേയേറെ നേരം.. ഒരക്ഷരം പോലും ഉരിയാടാതെ.. ചില ബന്ധങ്ങളെ വാക്കുകൾ വികൃതമാക്കുന്നതായി തോന്നിട്ടുണ്ട്. വാക്കുകളുടെ ആധിക്യത്തേക്കോൾ വാക്കുകളുടെ അഭാവം ചില ബന്ധങ്ങൾ മനോഹരമാക്കുന്നു. അവിടെ സംസാരിക്കുക ആത്മാവാണ്.  ഒരു ആത്മാവിന്റെ സംഗീതം ചെവിയോർത്തിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ആത്മാവ്. അതായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. “കമല”, രവി വിളിച്ചു. “ഉം” , ഞാൻ മൂളി “ഇതും മടക്ക് യാത്ര നിശ്ചയിച്ചുള്ള വരവുതന്നെയല്ലേ?” ആത്മസംഗീതത്തിലെ ചോരമയം അപ്പോഴാണ് എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ ഹൃദയത്തെ കനപ്പെടുത്തി. പതുക്കെ ഞാൻ ആ കവിൾ തടങ്ങളിൽ ചുംബിച്ചു. പിന്നെ രവിയുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് കണ്ണുകളടച്ച് കുറച്ച് നേരം ഞാൻ കിടന്നു. നിമിഷായുസ്സ് മാത്രമുള്ള ദിവാസ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു. “കമല… വൈകി..പോകാം…” രവി എന്നെ തട്ടിയുണർത്തി. കൈവിട്ട് പോകുന്ന ഭയത്തിൽ ആ കൈകളിൽ ഞാൻ കൂടുതൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ നടന്നു. ഇനിയും ഇത്തരം ഒരു സായാഹ്നത്തിലേക്ക് നീണ്ട കാത്തിരിപ്പ്..തിരിച്ച് വരുന്നതുവരെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കാതിരിക്കാൻ പ്രാണവായു എന്ന വിധം രവിയുടെ ഒരോ ചലനങ്ങളും ഞെരുക്കവും ഞാൻ ഒപ്പിയെടുത്തു. ഒരു പക്ഷേ കാത്തിരിപ്പില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ പ്രണയവും പാതി വഴിയിൽ ജീവനറ്റ് വീഴുമായിരുന്നോ എന്നു ഞാൻസംശയിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ വാക്കുകളേക്കാൾ ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മൗനമാണത്രെ മികച്ച മറുപടി.

We should all be feminists -Chimamanda Ngozi Adichie

There were times when I got into arguments with people and felt the need to read better, know better about the position of women in this society even when what the other party said made not much sense. This book answered a lot of my questions, gave me a better understanding of the difference in treatment a woman receives at different stages of her life and brought into notice things considered normal but is unfair to its core. For me, this book was a real eye opener and if you are into informative short reads or looking to know the real essence of feminism, or have wondered if you are right in feeling disheartened about the unjust situations you have faced in a family, a workplace or a social gathering, this is a wonderful read.

I listened to it in storytel. This is available in almost all sites. Sharing here the amazon kindle link. Happy Reading.

Enjoyed Reading? Let us know if you need a book to be reviewed…

The Great Indian Kitchen

ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ situation ഒക്കെ better ആയില്ലേ, Negotiate ചെയ്തു കൂടേ, ഞാൻ ആരേം ഒന്നിനും നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല, സൗകര്യം ഉണ്ടേൽ ചെയ്താ മതി, എല്ലാവരും adjust ചെയ്തൊക്കയാ ജീവിക്കുന്നേ, ഞങ്ങളൊക്കെ ഇത്രയും കാലം ജീവിച്ചില്ലേ എന്ന പല തരം വർത്തമാനം കേട്ട് ‘പോത്തിനോട് വേദം ഊതിയിട്ട് കാര്യമില്ല’ എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ഇളിച്ചു കാണിച്ച് ചിലരെ ഒഴിവാക്കിയ വൈകുന്നേരങ്ങൾ ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്നു. ഞാൻ ചെയ്തില്ലേൽ വേറാരു ചെയ്യും, ഈ adjust സ്ഥിരം ചെയ്യുന്നതാര് മുതലായ ചോദ്യങ്ങൾ convenient ആയി ഒഴിവാക്കാം. വീട്ടിൽ ആണുങ്ങൾക്കായി മാറ്റി വയ്ക്കുന്ന മത്തിക്കഷ്ണങ്ങളെ പറ്റി സംസാരിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിൽ പോയി സംസ്കാരസമ്പന്നർക്ക് സംസ്കാരവും ഒപ്പം ‘എച്ചി കണക്ക്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉപദേശവും വാരി വിതറാം. ഇത്രയും കാലം സഹിച്ചില്ലേ… ഇനി കുറച്ച് കാലം കൂടി സഹിച്ചൂടേ എന്ന് കാഴ്ചക്കാർക്ക് comment അടിക്കാം. വീട്ടുകാരെ ഓർക്കണ്ടേ, മക്കളുടെ ഭാവി കാക്കണ്ടേ, നാട്ടുകാരുടെ നാക്ക് നോക്കേണ്ടേ എന്നിങ്ങനെ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്താം. ഇനി ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ട് കുടുംബജീവിതാനന്ദത്തെക്കുറിച്ച് പഠിച്ചിറങ്ങിയ ബന്ധത്തിലേയും അയലോക്കത്തെയും മുതിർന്ന പെൺകുട്ടികളേ അവരോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം നിർബന്ധിച്ച് വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുത്ത് കെട്ട് കഴിയുമ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകും എന്ന് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാം. ഇന്ന് Equality നിർബന്ധമായോണ്ട് പണ്ട് കനത്തിൽ ചുമന്നിരുന്ന കുടുംബഭാരം രണ്ടായി പകുത്ത് പെണ്ണിന് കൊടുത്ത് ഒപ്പം അടുക്കളഭരണവും കൊടുക്കാം. വീട്ട് ഭരണമൊക്കെ ഇപ്പം അവളുടെ കയ്യിലാണത്രേ. പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്വാരിക്കോരി കുറച്ച് respect കൂടി കൊടുത്താൽ ബലേ ബേഷ്.

കുടുംബസമാധാനത്തിനായി മൗനം ഭജിക്കുന്ന, തന്റെ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങളും അവകാശങ്ങളും സംസാരിക്കുന്ന സിനിമയ്ക്ക് പോലും സമയം സിദ്ധിക്കാത്ത , മടുപ്പും അസുഖങ്ങളും വകവയ്ക്കാതെ പണി ചെയ്ത് ഒടുവിൽ എനിക്കിതൊക്കെ സന്തോഷമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന, അതുമല്ലെങ്കിൽ തന്നെ തന്നെ പറ്റിക്കുന്ന, സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ഇതുപോലെ സ്വന്തം ജാതിയിലെ, നല്ല കുടുംബത്തിലെ, നല്ല ജോലിയുള്ള പയ്യനെ, നല്ല ഒരു കുടുംബത്തെ സ്വപ്നം കാണുന്ന അടുക്കളവാസികൾ ഇനി എത്ര നാൾ?

This movie is available on NeeStream .ഇത് ഒരു ജീവിത കഥ മാത്രമാണ്. ഇങ്ങനെ എത്ര എത്ര ജീവിതങ്ങൾ.

Art in Heart/ ചില കലയോർമ്മകൾ

ഇന്നാണ് പൂമരം  എന്ന പടം കാണുന്നത്. അതിന്റെ after effect  ആണോ അതോ കുറേ കാലം എഴുതണം  എന്ന് തോന്നിയിരുന്ന വിഷയം ആയതു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, ഇന്നെഴുതുന്നു.

എൻ്റെ സ്കൂൾ കോളേജ് ഓർമ്മകളിൽ കൂടുതലും കലാമത്സരങ്ങളുമായി ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു .സ്കൂളിൽ ഒരു  ഏഴാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാണ് ഞാൻ വ്യക്തിഗത ഇനങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തു തുടങ്ങുന്നത്. അപ്പോഴാണ് തന്നെ എന്തെങ്കിലും പഠിച്ചു സ്റ്റേജിൽ അവതരിപ്പിക്കാറായത് എന്ന് പറയാം .സ്റ്റേജിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സന്തോഷത്തിനു പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിലേറെ House പോയിന്റ് സമ്മാനം കിട്ടുന്നതിൻറ്റെ സന്തോഷം എന്നിവയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് അന്ന് മത്സരിച്ചിരുന്നത്. ഒരു പക്ഷെ പഠിക്കാൻ മാത്രമല്ല വേറെന്തിനേലും കൂടി കൊള്ളാം എന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കുക, മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വസിപ്പിക്കുക എന്നതായിരിന്നു കാണും ലക്ഷ്യം. ഓർമ്മയില്ല.

അത് കഴിഞ്ഞു കോളേജ്. ടെക്നിക്കൽ വിഷയങ്ങളിൽ ഞാൻ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത ഒരു അപകർഷ ബോധം പണ്ടു തൊട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അതിൽ നിന്ന് കഴിവതും ഒഴിഞ്ഞുനിന്നു. ആദ്യം വന്ന event ആയ  സ്പോർട്സ്സിനും വെള്ളമെടുത്തു കൊടുക്കാനല്ലാത്ത ഒന്നിനും പറ്റിയില്ല. എല്ലാവരും സ്പോർട്സ്സ് എന്ന് പറഞ്ഞു ആവേശം കൊള്ളുമ്പോൾ, മാർച്ച് പാസ്റ്റ് കഥകൾ പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് പറയാൻ ഒന്നുമില്ല. ആ സങ്കടത്തിലാണ് ഫസ്റ്റ് ഇയർ  ആർട്സിനു വരുന്നത് വരട്ടെ എന്നോർത്ത് നിരത്തി പേര് കൊടുക്കുന്നത്.എല്ലാവർക്കും വേണ്ട ഡാൻസ് കയ്യിലില്ല. പാട്ട് …ജസ്റ്റ് പാടും എന്നല്ലാതെ സൂപ്പർ ഒന്നും അല്ല… പിന്നെഉള്ള കവിത, രചനാ മത്സരങ്ങൾ, ജാം, ഡിബേറ്റ് എന്നിവയായിരുന്നു എൻ്റെ ഇനങ്ങൾ. കൂടെ ഒരു ഷോർട്ട് ഫിലിമും ഒത്തു കിട്ടി. ഈ  ഫസ്റ്റ് ആർട്സിൽ നിന്നാണ് ശരിക്കും കലകൾ, കവിതകൾ, പുസ്തകങ്ങൾ, സിനിമകൾ മുതലായവ എനിക്ക് തരുന്ന സന്തോഷം ഞാൻ മനസിലാക്കുന്നത്. എനിക്ക് അറിയാവുന്ന കലകൾ മാത്രമല്ല എല്ലാ events -ഉം എനിക്ക് ഒരു പോലെ സന്തോഷം തന്നിരുന്നു. ടെക്നിക്കൽ കോളേജിലാണ് പഠിച്ചതെങ്കിലും എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള കോളേജ് ഓർമ്മകളിലധികവും. ആർട്സിന്റെ ആഴ്ചകളെ ചുറ്റിപറ്റി ആണ്. ഓൺ സ്റ്റേജ്, ഓഫ് സ്റ്റേജ് മത്സരങ്ങൾ , വൈകുന്നേരങ്ങളിലുള്ള  പ്രാക്റ്റീസുകൾ , ഒരു  സ്റ്റേജിൽ നിന്ന്  മറ്റേ  സ്റ്റേജിലേയ്ക്കുള്ള ഓട്ടങ്ങൾ , സ്റ്റേജിൽ കേറുന്നതിനു മുമ്പുള്ള  ചങ്കിടിപ്പ് , കഴിയുമ്പോഴുള്ള കയ്യടി , അഭിനന്ദങ്ങൾ അതൊക്കെ  മരിക്കുന്നിടത്തോളം  മറക്കാൻ പറ്റില്ല  എന്ന് തോന്നുന്നു . തല്ലും   വഴക്കും കാരണം ആർട്സ്  നടക്കാതെ  പോയ  ഒരു  ബാച്ച് ആണ്  എന്റേത് . അതിന്റെ സങ്കടം ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. എന്നെ പോലെയുള്ള  ഒത്തിരി ആളുകളുടെ  സന്തോഷവും, അധ്വാനവും കാലങ്ങളായുള്ള  തയ്യാറെടുപ്പും കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്ന വേഗത്തിലാണ് വെള്ളത്തിലായത് . അന്നും ഇത്  കലയാണ് അത് വലുതാണ്  എന്ന് പറഞ്ഞു  ആർട്സ്  കാൻസൽ  ആവുന്ന  last  moment വരെ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്ത, കൂടെ നിന്ന ചില  സീനിയർസ്സിനേയും, ജൂണിയേർസിനെയും  കൂട്ടുകാരെയും   ഈ അവസരത്തിൽ  ഓർക്കുകയാണ് .

കോളേജും സ്കൂളും  മാറ്റി  നിർത്തിയാലും  കല എനിക്കൊത്തിരി വലുതാണ് . ഒത്തിരി പേര് തന്ന  കോൺഫിഡൻസ്സിന്റെ   പുറത്താണ്  സെക്കന്റ് ഇയറിൽ  എഴുതാൻ ഒരു  പേജ് തുടങ്ങിയത് . നന്നായി  എഴുതാൻ അറിയാവുന്നത്  കൊണ്ടല്ല , മറിച്ചു  എഴുത്തു എനിക്ക് തരുന്ന  സന്തോഷം, അത് വായിക്കുന്ന  ആർക്കെങ്കിലും കൊടുക്കുന്ന സമാധാനം  അല്ലെങ്കിൽ ആശ്വാസം, പിന്നെ  എഴുതി  നന്നാവണം  എന്ന ആഗ്രഹങ്ങൾ  മുതലായവ  ആണ്  എന്നെ  അതിനു  പ്രേരിപ്പിച്ചത് .കാലങ്ങളായി  ഒരു  കോൺടാക്റ്റും ഇല്ലാത്ത  ഒരു പഴയ  സുഹൃത്തിന്റെ , “ഇയാള്  ഇപ്പോഴേ  spotlight വരാൻ  നോക്കുവാണോ , നന്നായിട്ടു  എഴുത്താറായിട്ട്  ഷെയർ  ചെയ്താൽ പോരെ  എന്ന മെസ്സേജ് ആണ് എനിക്ക്  ആദ്യം  കിട്ടിയത് . “ എനിക്ക്  കിട്ടിയിരുന്ന  സന്തോഷം  മൊത്തം ഒറ്റയടിക്ക് തീർത്തു തന്നു . കുറച്ചു  കാലത്തേക്ക്  എഴുതാൻ പറ്റാതായി . കല  ഇത്ര ഇഷ്ടമാണേൽ  മൈൻഡ്  ചെയ്യാതിരുന്നാൽ  പോരെ  എന്ന് നിങ്ങളിൽ പലർക്കും  തോന്നും . ചോദിച്ചവരുമുണ്ട് . എനിക്കിതത്ര  സിമ്പിൾ അല്ല . കോൺഫിഡൻസ്  കുറവുണ്ട് . വളരെ പാട്പ്പെട്ടാണ്  പോസ്റ്റ്  ചെയ്യാനുള്ള ഫസ്റ്റ്  സ്റ്റെപ്പ്  എടുക്കുന്നത് . അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത്തരം കമന്റുകൾ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാറുണ്ട്. എനിക്കത് പറയാൻ നാണക്കേടില്ല.

ഇത് മാറി കിട്ടാൻ കുറെ പാടുപ്പെട്ടു. ഇപ്പോഴും  ചിലര് ഇതുപോലത്തെ  ഓരോ  അഭിപ്രായങ്ങളുമായി  വരുമ്പോൾ  പണ്ട്  തൊട്ടുള്ള  പല കാര്യങ്ങളും  എനിക്കോർമ്മ വരും . എത്ര സിമ്പിൾ ആയിട്ടു എഴുതിയാലും, അല്ലെങ്കിൽ എന്ത് പരുപാടി അവതരിപ്പിച്ചാലും  വെറുതെ  ചൊറിഞ്ഞോണ്ട് വരുന്നവർ , വേറെ ഒരാളെ  ചൂണ്ടികാണിച്ചു  ഇങ്ങനെ  ചെയ്തൂടെ  എന്ന്  ചോദിക്കുന്നവർ , താനെന്തു  ഷോ  ആണ്  ഈ  കാണിക്കുന്നത് ഇതൊക്കെ എല്ലാരേം കാണിക്കാൻ  അല്ലെ ഈ  പോസ്റ്റ്  ചെയുന്നത്  എന്ന്  നിരന്തരമായി  സംശയം  ഉന്നയിക്കുന്നവർ , ഇതൊന്നും  പോരാത്തതിന്  പോസ്റ്റ്  ചെയുന്ന  ഒരു സാധനത്തിന്റെ കലാമൂല്യം  മാർക്കിട്ടു  നിർണ്ണയിക്കുന്നവർ , നീ  എക്സൽ  ചെയ്യാത്ത  എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടല്ലോ എന്ന്  തമാശ ചുവയിൽ  കമന്റ് പാസ്സാക്കുന്നവർ എല്ലാവരോടും  പറയാൻ ഇത്ര മാത്രം .

  • ഒന്നിലും best  ആണെന്ന്  കരുതിയല്ല പലരും  അവർക്കിഷ്ടമുള്ളതു പോസ്റ്റ്  ചെയുന്നത് .
  • ചെയ്യുന്നത് ആ കലയോടുള്ള പൂർണ്ണ ആത്മാർഥതയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും  ആണെങ്കിൽ അത്  മതി  എന്നാണ്  ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് .
  • എൻ്റെ  സന്തോഷവും , ഇത്  കണ്ടു  സന്തോഷമുണ്ടാവുന്നവരെയും ഉദ്ദേശിച്ചു  മാത്രമാണ് ഞാൻ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത്.
  • താല്പര്യമില്ലാത്ത ആർക്കും  പേർസണൽ  ലിങ്ക് അയക്കാറില്ല . നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ കാണണ്ട. വെറുതെ ഒരാളുടെ സന്തോഷത്തിൽ മണ്ണ്  വാരി എറിഞ്ഞു അവരുടെ ഉള്ള  കോൺഫിഡൻസ് കൂടി കളയുന്നതിൽ നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് മനസുഖമാണ് കിട്ടുന്നതെന്നറിയില്ല. എല്ലായിടത്തും അഭിപ്രായം പറയുന്ന പ്രവണത വല്ല പള്ളയിലും കളയുക.ഇനി  അവര്  ഷോ കാണിക്കുകയാണേൽ തന്നെ നിങ്ങൾക്ക്  വല്ല  നഷ്ടവുമുണ്ടോ?
  • constructive criticism  ഉണ്ടെങ്കിൽ  മറ്റയാളെ കളിയാക്കാത്ത  വിധം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുക . അത് അംഗീകരിക്കാൻ ഉള്ള  ഹൃദയ വലിപ്പം ഒക്കെ  കലയെ  സ്നേഹിക്കുന്ന ആർക്കുമുണ്ടാവും എന്നാണ്  എൻ്റെ വിശ്വാസം . 

ഇതെനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമെഴുതിയതല്ല . ഒത്തിരി  കൂട്ടുകാരുടെ അനുഭവങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം എഴുതണം  എന്ന്  വിചാരിച്ചിരുന്നതാണ് . അഭിപ്രായ  വ്യത്യാസം ഉള്ളവർ, comment  പറഞ്ഞാലേ  പറ്റു  എന്നുള്ളവർ ദയവായി പോസ്റ്റ് കാണാതിരിക്കാനുള്ള നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുക .

And for people who come forward to profess the love towards their passion, “Let nobody stop you from doing what you love. There are people out there who could see your sincerity smiling through your souls. Smile”

അപ്പൊ ശെരി .

Record of Youth

This is a clip made by adding all my favorite shots of Episode 5 and 6. I always had a liking to far and wide shots :D. The captions are also mine.

Record of youth tells the story of an aspiring actor Sa Hye Jun and make up artist Ahn Jeong Hwa. A story about youth and dreams, brilliantly shot. The colors are all so pretty.

Give it a watch and let me know what you think :D

These Days…

When I came home this March with the TCS system, I never thought I will be staying here for this long. Almost 6 months have passed and the weekends on which I couldn’t wait to go home to Amma’s choru and sambhar seems like a distant thing in the past. This is truly a period of realization, a period of getting to know the people you call family with whom you haven’t been spending much time. With more and more time you spent, the essence of these people changes and may be one day we could finally say that we know them.

There are things you notice with time. Things like how my grandfather and grandmother have grown so old the time I was away from home, how telling Appa that he looks handsome still makes him smile and how his smile could still make my mother blush even after years of their marriage, how quarrels and fights all get resolved by the end of the day just by some cutesy acts or few words and how in family, we all take each other for granted and still get away with it. I learnt no matter how old we grow, there are habits that you couldn’t get rid of, things you couldn’t live with and beliefs no kind of logic could break through. At times, I find myself missing my old school days when happiness was my grandfather waiting for my school bus in the evening with a huge smile plastered over his face, the smell of grandma’s hot pazhampori on reaching home after a tired school day, the joy of opening packed lunches, faking illness on a rainy lazy monday and many more small simple things. I dig up memories and ponder on how all of us have changed over the years physically and mentally, trying to reason with the changing busy world.

 I wonder about things lost and found. I regret not enjoying the simplest of things by being carried away in the flow. And finally, I realise, the world could change so much in days that your biggest wish could become going out, sharing a warm meal with people you love, enjoying each bite sharing the stories of the day.

But I am grateful for this part of my life too, for this slice where I wake up to my mother’s nagging, enjoy home cooked food to my fill, be the cute adorable kid to my grandparents, fight and make up with my sister for everything as silly as a misplaced night-dress, explain logic in everything  irritating my parents and laze around on weekends without having to worry about going back to Kochi where there is no them. There are things new as well. Like how a  few days of staying home has turned my father into a farmer when he has never planted a sapling in his entire life, how he gets so excited to see a rat caught in the rat trap he set the previous evening, how my mother who could barely sent a mail has become a pro in attending zoom meetings and discussions. I was even lucky enough to witness my father along with my grandmother seriously engrossed in a Malayalam serial. We, cousins organise watch parties to cheer each other on a bad day. We call up friends from long ago and check up on them in this time of insecurity and loneliness. We, unlike any other time is finally there for each other. The distance has brought us all closer than we could ever imagine. It has taught us love in a way we could never fathom. 

May be all of us needed a way back home, a journey to trace back our roots and a home to rest our thoughts. May be this is the time to think it all through and the world needed it too. So here I am laying my thoughts to rest and enjoying each day as it passes by, trying to find beauty. Here I am waiting for a better tomorrow than today.

Things I miss at Home

I remember waiting for weekends to go home to amma’s choru and sambhar. But now that I am home for months, i can’t help thinking about going back. It’s not that I don’t like it here. I do. But there is this weird sense of freedom that I miss which I was not even aware existed.

1. I miss making chaya without worrying about the right pathram(utensil) or the correct amount of sugar which seems to be passed down through generations.
2. ‌I miss sleeping very very late and waking up even late.
3.‌I miss feeling hungry and have lost all my ‘I eat when I feel like eating moments’ to ‘You eat when I tell you to eat’ moments. Hungry or not – You follow mom’s time table.
4. ‌There is nothing called a peaceful cooking experiment. You get ridiculed for everything including how two sliced carrots don’t look like identical twins. ( A birth secret, May be.. Sh..Sh)
5. ‌I miss littering my clothes around and finding the perfect day to fold them. Here, it’s Do or Die. Either you do them or leave them to the goddess of fire.
6. ‌I miss how my mother’s and grandmother’s eyes twinkled when I visited home on alternate weekends. They do glitter now and then these days, but I am not exactly sure about the feelings behind.
7. ‌I miss calling home on a bad work day. Now that I am working from home, shut in a room, it seems like there is no job as easy as mine. Hard luck😶.

‌These days I dream about living alone in a place with a thick bed, a table, a box full of books, occasional cooking experiments and chaya. I dream about having a space of my own. But I know, once I am there, I will rush over every other weekends to all Amma things. It’s weird how I wish for two opposite things just the same not knowing where my heart lies. I am torn between home and a home away from home.

മനുഷ്യന് ഒരു ആമുഖം – സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ

കഴിഞ്ഞ birthday-ക്ക് എന്റെ ഓഫീസ് ഫ്രണ്ട്സാണ് ‘മനുഷ്യന് ഒരു ആമുഖം’ എനിക്ക് gift ചെയ്തത്. 400-ൽ അധികം പേജുള്ള  പുസ്തകത്തിനെ , നാല് ഭാഗങ്ങളായി  തിരിച്ചാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കഥാകാരൻ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് കേട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് പേജുകളിൽ, കുറച്ച്     വാക്കുകളിൽ നിസ്സാരമായി കുറിക്കാവുന്ന ഒന്നാണോ ജീവിതം?. 


സംശയങ്ങളൊക്കെ മാറ്റി വച്ച് വായിച്ചു തുടങ്ങി. ജിതേന്ദ്രൻ എന്ന മനുഷ്യനെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് മനുഷ്യനെയും അവന്റെ മറച്ചുപിടിക്കാനാവാത്ത സമാനതകളെയും,വികാര വിചാരങ്ങളെയും കഥാകാരൻ വരച്ചുകാട്ടുന്നു.ഒരേ സമയം അത് ജിതേന്ദ്രന്റെയും മനുഷ്യന്റെയും ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെയും കഥയായിത്തീരുന്നു. തുറന്നുപറച്ചലിന്റെ ഒരു കുമ്പസാരകൂട്ടിലെന്ന പോലെ മനുഷ്യന്റെ വ്യർത്ഥാഭിമാനങ്ങളെയും, പൊള്ളത്തരങ്ങളെയും, സ്വഭാവവൈകല്യങ്ങളെയും അതിന്റെ തിളങ്ങുന്ന പുറം കീറി കഥാകാരൻ  പുറത്ത് കൊണ്ടു വരുന്നു. ഒടുവിൽ, പൂർത്തിയാക്കാനാവാതെ ശ്യൂനത സംവഹിച്ച് മരിച്ചുപോയ ഒരാത്മാവ് ബാക്കി വച്ചതിന് കാലങ്ങൾക്കപ്പുറം ഉയിർപ്പിന്റെ ഒരു മൂന്നാം നാൾ ഉണ്ടാവും എന്ന  പ്രത്യാശയിലാണ് നോവൽ അവസാനിക്കുന്നത്. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു പാട് ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും അതിലേറെ തിരിച്ചറിവുകളും നല്കി ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിന് പൂർണ്ണമെന്നോ അപുർണ്ണമെന്നോ വിധിക്കാനാവാത്ത ഒരാമുഖം തന്നെയാണ് ഈ നോവൽ.


 ഇതിനപ്പുറം ഭാഷാഭംഗിയും detailing -ഉം വളരെ മനോഹരമായി തോന്നി. ഒരാളുടെ ജനനം മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ ആണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും ഇത്രയും വിശദമായി പകർത്താൻ കഴിയുക എന്നത് സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ എന്ന് എഴുത്തുകാരന്റെ വൈഭവവും സമർപ്പണബോധവുമാണ് എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത്.


ആസ്വാദനം വായനക്കാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആയതിനാൽ അതിൽ കൈകടത്തുന്നില്ല. നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമായിരിക്കാം. ഞാനെന്ന വായനക്കാരി പൂർണ്ണ സന്തുഷ്ടയാണ്.അതു കൊണ്ടുതന്നെ വായിക്കാത്തവർക്ക് ഉറപ്പായും  list ചെയ്യാവുന്നതാണ്.