My Podcast Space

Hey All,

I have started a podcast as well. You can listen to it here. Happy Listening!!!

Read More

My Podcast Space

Hey All,

I have started a podcast as well. You can listen to it here. Happy Listening!!!

Read More

Recent Reads ...

My Podcast Space

Love..What is it??

Knowing nothing about the world she was in,she asked him,Love..What is it??.His face twitched and expression stiffened like never before.love…??His lips curled into a sarcastic smile.love!!..she heard him repeat the strange word again,but this time in a slighter different tone.”Well…how am I supposed to explain something I doubt even exist.I wonder what it really is..Some say being able to love is man’s greatest gift,but nobody told me how to.Some say when you love someone,anything they does become ok.but why??.And some told me to wait till love find its way,until the day my heart beats faster at the sight of a person.but where?when?..huh!!.And what if u find a person who makes your heart race?You live happily ever after??No..Never.Love answers no questions.I don’t believe in it.I never believed in it.The so called thing is a fantasy or as I take it,a synonym for pain.”She didn’t understand a word of what he spoke,all she understood was whatever the thing may be, it was complicated.She never disbelieved a single word he spoke,but today why does she get the strange feeling that he believed in everything he denied.Why does all his NO’s felt YES to her??.She was not sure yet decided to trust him this time too,the definition of his love bounded by some unknown wall,unaware that anything bounded was not love.She turned and looked at him,where he stood gazing at the deep blue sea,the place where he had seen her for the first and last time,the one he truly loved.Here when one hope of making precious memories,another repents over something he once thought precious.life tied tight with a strange string,knitting itself on each try to untie.

“BEAUTY OF THE SHADOWS”

Related image
വെളിച്ചത്തെ മനോഹരമാക്കുന്ന ഇരുളിൻറ്റെ സൗന്ദര്യത്തെ തേടി ആ പെൺകുട്ടി യാത്രയായി .എല്ലാവരും മറന്നുപോകുന്ന നിഴലിൻറ്റെ സൗന്ദര്യത്തെ തേടി… .തന്നെ താനാക്കി മാറ്റിയത് തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നവയല്ല മറിച്ചു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവയാണ് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അൽപ്പം വൈകി പോയി എങ്കിലും ഇനിയെങ്കിലും ആ നിഴലിനെ സ്നേഹിക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.നിഴലിൻറ്റെ തോൾ ചാരി ,വെളിച്ചം മറച്ച ഇരുളിനെ കൂട്ടുപിടിച്ചു മിഥ്യയെയും യാഥാർഥ്യത്തെയും വേർതിരിക്കാൻ തലപുകക്കാതെ ഒരു പുതിയ ലോകം അവൾ പണിതുയർത്തി .മനസ്സിനെ അലട്ടികൊണ്ടിരുന്ന നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങൾക്കു ആ ലോകം കൊണ്ട് അവൾ വിരാമമിട്ടു .സന്തോഷം വെളിച്ചത്തിലധികം ഇരുൾ തരുന്നു എന്ന കണ്ടെത്തലോടെ ….”

ഓർമ്മകളിലെ ആ ബസ്സ് യാത്ര




അയാളെ ആദ്യമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ച് തുടങ്ങിയത് എന്ന് മുതലാണെന്നു ഓർമ്മയില്ല .എന്തിരുന്നാലും  രോമങ്ങൾ തിങ്ങി വളർന്ന അയാളുടെ മുഖത്തിലെ കറുത്ത കണ്ണുകൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു .

വീട്ടിലെയും സ്കൂളിലെയും ബഹളത്തിനിടയിൽ നിന്ന് അല്പം ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് രാവിലെ വീട്ടിൽ നിന്നും സ്കൂളിലേക്കും വൈകുന്നേരം തിരിച്ചുമുള്ള ബസ് യാത്രയിലാണ് .പുറംമോടികളില്ലാത്ത പച്ചയായ ജീവിതത്തിൻറ്റെ  നേർക്കാഴ്ചയാണ് ബസ്സിൻറ്റെ ജനലഴിയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കുമ്പോൾ കാണാൻ കഴിയുന്നത് എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിട്ടുണ്ട് .ഇങ്ങനെ സുഖമമായ ഒരു ബസ് യാത്രയായിരുന്നു ജീവിതമെങ്കിൽ എന്ന് പലപ്പോഴും ആശിച്ചിട്ടുണ്ട് .ഒരു പക്ഷെ ആ  ആഗ്രഹത്തിന് ആക്കം കൂട്ടിയതിൽ ആൽത്തറയിലെ ആ രണ്ടു അന്തേവാസികൾക്ക് വലിയ പങ്ക്‌ തന്നെയുണ്ടെന്ന്  പറയേണ്ടിരിക്കുന്നു .ഒന്നും അവരെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.ഒന്നിനെയും കൂസാതെ ഉള്ള കാലത്തെയും സമയത്തെയും  വകവെയ്കാതുള്ള  അവരുടെ ജീവിത ശൈലി പലപ്പോഴും എന്നെ കുശുമ്പുപിടിപ്പിച്ചിരുന്നു .

ക്ഷീണിച്ചു ഉണങ്ങിയ ശരീരം.എണ്ണ  തേച്ചു മിനുക്കാനോ ചീകി ഒതുക്കാനോ പണിപ്പെടാത്ത അങ്ങിങ്ങു നരച്ച മുടി.ചളി പിടിച്ച  ഷർട്ടും കീറിപ്പറിഞ്ഞ കള്ളിമുണ്ടും ധരിച്ച അയാളുടെ ഒപ്പം എപ്പോഴും  തവിട്ടു നിറമുള്ള ഒരു നായയും ഉണ്ടായിരുന്നു .ചില ദിവസം രാവിലെ ഇരുവരും കെട്ടിപിടിച്ചുറങ്ങുന്നതു കാണാം .ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവർ പ്രാതൽ പങ്കിടുന്നതും .ആരും അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല.കണ്ട ഭാവം നടിക്കാറില്ല.അവരും തിരിച്ചങ്ങനെയാണ്.അവരുടേതായ ലോകത്തിൽ അവർക്കു ശരിയെന്നു തോന്നുന്നത് ചെയ്തു അവരും ജീവിച്ചു .
ഒരു ദിവസം നോക്കിയപ്പോൾ പൊട്ടിയ ഒരു കണ്ണാടി ചില്ലിലൂടെ സ്വന്തം പ്രതിബിംബം നോക്കി ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയാണ് അയാൾ അയാളുടെ ചുറ്റും വാലാട്ടിക്കൊണ്ടു ആ നായയും ഓടുന്നുണ്ട്.ചിലർ  മാറി നിന്ന് അയാളെ പരിഹസിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.ചിലരുടെ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപം .ചിലർ ഇതൊന്നും താങ്കളെ ബാധിക്കുന്നില്ല എന്ന മട്ടിൽ മുഖം തിരിച്ചു നടന്നകലുന്നു .വേറൊന്നും കാണാൻ അനുവദിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ബസ് ആൽത്തറ വിട്ടു മുന്നോട്ടുപോയിരുന്നു.വട്ടു തന്നെ.ഞാൻ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു .പതുക്കെ ജനലഴിയുലൂടെ പുതിയ കാഴ്ചകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു .വൈകുന്നേരം നോക്കിയപ്പോൾ ആൽത്തറയിൽ ഇരുന്നു ധ്യാനിക്കുകയാണ് ആ ഭ്രാന്തൻ.അയാളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട നായയും അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്.അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി വളരെ ഗൗരവത്തോടെ ഇരിക്കുകയാണ് അത്.ആ രംഗം കണ്ടപ്പോൾ എൻ്റ്റെ  മനസ്സിൽ ചിരി പൊട്ടി.അവർ  കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറയുന്നതു വരെ ഞാൻ തലതിരിച്ചു അവരെ തന്നെ നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു.വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ ആ രംഗമായിരുന്നു മനസ്സിൽ .വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അമ്മയുടെ പരിഭവം പറച്ചിലിനിടയിൽ അവര് മുങ്ങിപ്പോയി എന്ന് തന്നെ വേണം പറയാൻ .
പിന്നീടങ്ങോട്ട് എൻ്റ്റെ  പതിവ് ബസ് യാത്രയിൽ ഒഴിച്ച് കൂടാൻ പറ്റാത്ത ഘടകങ്ങളായി അവര് മാറി.അവരെ കാണാത്ത  ദിവസങ്ങളിൽ വല്ലാത്ത ഒരു വീർപ്പുമുട്ടൽ  അനുഭവപെട്ടു തുടങ്ങി .അരുമല്ലെങ്കിലും  പതുക്കെ  എൻ്റ്റെ ആരൊക്കെയോ ആയി അവര് മാറി.

ദിവസം കഴിയും തോറും അയാൾ വെറും ഒരു ഭ്രാന്തനല്ലെന്ന തോന്നൽ മനസ്സിൽ ശക്തമായി തുടങ്ങി.അയാൾക്ക്‌ സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ അഖേയുള്ളതു തവിട്ടു നിറമുള്ള നായയും കീറിപ്പറിഞ്ഞ ഷർട്ടും കള്ളിമുണ്ടുമാണ്’.പക്ഷെ ഒരു ദിവസവും അയാളുടെ മുഖത്ത് വിഷാദഭാവം നിഴലിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല .ചിലപ്പോൾ കണ്ണാടി ചില്ലിലൂടെ തന്നെ തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.മറ്റു ചിലപ്പോൾ ആൽമരത്തിനു  ചുറ്റും നൃത്തം  വെക്കുന്നു.ഉറക്കെ പാട്ടുപാടുന്നു .നായയ്‌ക്കൊപ്പം കളിക്കുന്നു.അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച്  ഒരു പണിയുമില്ലെങ്കിലും എപ്പോഴും എന്തിലെങ്കിലും വ്യാപൃതനാണ് അയാൾ.പരിഭവങ്ങളില്ല  പരാതികളില്ല .വൈകുന്നേരങ്ങളിലുള്ള അയാളുടെ ധ്യാനം ഒരു പക്ഷെ പുതിയൊരു ദിവസം കൂടി നൽകിയ സർവ്വേശ്വരനോടുള്ള നന്ദി പ്രകാശനം ആവാം .ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയാൽ നമ്മൾ സാധാരണ മനുഷ്യനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങു ഉയരത്തിലാണ് അയാൾ .ശരിക്കും അയാൾക്കാണോ അതോ നമുക്ക് വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത അയാളുടെ പ്രവർത്തികളെ ഭ്രാന്തെന്ന് മുദ്രകുത്തുന്ന നമുക്കാണോ കുഴപ്പമെന്നു ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു .
ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി.ആ മനുഷ്യൻറ്റെ  ദിനം തോറും മാറി വരുന്ന ചേഷ്ടകളെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു സമയം കളയുന്നത് എൻ്റ്റെ  വിനോദമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു .പക്ഷെ ഒരിക്കലും തൃപ്തിയുള്ള ഒരുത്തരത്തിൽ ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നില്ല .എന്നെങ്കിലും എന്റ്റെ സംശയങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി അയാളിൽ നിന്ന് തന്നെ ചോദിച്ചറിയണമെന്നു  ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു .

ആൽത്തറയുടെ  അടുത്ത് ബസ് എത്തിയപ്പോൾ പതിവുപോലെ അന്നും ഞാൻ ജനലഴിയിലൂടെ  എൻ്റ്റെ  സുഹൃത്തുക്കൾക്കായി     കണ്ണോടിച്ചു .പക്ഷെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അയാൾക്ക്‌ പകരം എൻ്റ്റെ  കണ്ണുകളെ കാത്തിരുന്നത് ചെറിയ ഒരാൾക്കൂട്ടവും മലർന്നു കിടക്കുന്ന അയാളുടെ ശരീരത്തിനരികെ കാവൽ നിൽക്കുന്ന ആ നായയെയും ആണ് .എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ച തിളക്കം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക് ജീവനില്ലാതെ  ആയിരിക്കുന്നു .എൻറ്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും ഇറ്റു  വീഴും കണ്ണീരിനെ വകവയ്ക്കാതെ  ബസ് അതിൻറ്റെ പതിവ് യാത്ര തുടർന്നു .
എൻ്റ്റെ ഉള്ളിൽ ഇരച്ചുകേറിയ നഷ്ടബോധത്തിൻറ്റെ കാരണം അന്നും ഇന്നും എനിക്ക് മനസിലായിട്ടില്ല .ഒരു പക്ഷെ ഞാനെന്ന വ്യക്തി അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്നുപോലും അയാള് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല .പിന്നീടൊരിക്കലും ആ ബസ് യാത്രയ്ക്ക് പഴയ ഒരു അർത്ഥം കൈവന്നതായി തോന്നിട്ടില്ല .കാലം മായ്ക്കുന്ന മുറിവുകളോടൊപ്പം പുതിയ ഒരു അദ്ധ്യായം കൂടി.

You And Me


Love..

Thought it was just another lie
Never wanted to give it a try
But a single smile has changed my life
Life has suddenly taken a hike
Why do I like you?
I have always wondered
Doubtless,You are pretty,smart and witty
But trust me,I have seen many

All I know is…..

My heart beats faster,unlike the rest
Every single time our eyes meet
That made me realize you were special
And gave me courage to walk down the aisle

Now….

Living with you,everything seems fine
All I want now is to freeze this time
Thinking about how you become mine
My heart keep humming a song that rhyme
Till the day I die,please be by my side
My heart cries,even if it hurts my pride
On this day,I have nothing else to say
Its just “Thank You” for being my girl

നഷ്ട സൗഹൃദം

രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ അവർ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം തൂക്കി നോക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. സ്നേഹത്തിന്റെ അളവ് എങ്ങനെ കണക്ക് കൂട്ടണമെന്ന് അവർ തലപുകഞ്ഞാലോചിച്ചു.നീണ്ട ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം ഒരാൾ പറഞ്ഞു,”കൃതൃം അളവ് കണ്ടെത്തുക  പ്രയാസം തന്നെ.നമുക്ക് ആർക്കാണ് സ്നേഹം കൂടുതൽ എന്ന് നോക്കാം”.കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞതു ശരിയാണെന്ന് രണ്ടാമനും തോന്നി.നാൾ വരെ അവർ അന്യോനം ചെയ്ത സഹായങ്ങൾ കീറിമുറിച്ച് നിരത്തിവച്ചു.എണ്ണം തുലൃം.നിരത്തിവച്ചവയുടെ വലിപ്പം നോക്കി വിജയിയെ പ്രഖ്യാപിക്കാമെന്നായി.വലിപ്പത്തെ ചൊല്ലി തർക്കമായി,തല്ലായി.അന്നുവരെ പടുത്തയർത്തിയ സ്നേഹത്തിൻ്റെ ചില്ല് കൊട്ടാരം ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നടിഞ്ഞു.ഇങ്ങനെയൊന്ന് തക്കം പാർത്തിരുന്നവർ ചേരി തിരിഞ്ഞ് നീ ആണ് ജയിക്കേണ്ടത് എന്ന് മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.ഒടുവിൽ ഉറ്റ സുഹൃത്തുക്കൾ, തല്ല് കൂടിയ കാരണം വലിച്ചെറിഞ്ഞ് രണ്ടു വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു.
ഇതിൽ ജയിച്ചതാര്??സ്നേഹത്തെയും സൗഹൃദത്തെയും തോല്പിച്ച് അങ്ങകലെ ദുരഭിമാനം പൊട്ടിചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.വീണ്ടും തെറ്റിദ്ധാരണ വലിച്ചു മുറുക്കി കൊന്ന രണ്ട് പരിശുദ്ധ ഹൃദയങ്ങൾ.

സ്വപ്നം

അറിയാതെ തുടങ്ങി അറിയാതെ അവസാനിച്ച ഒരു സുന്ദര സ്വപ്നം .സുഖസുഷുപ്തി നേർന്നു വിളക്കണച്ചുപോയ ‘അമ്മ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതേയുള്ളു .പെട്ടെന്നാണ് അയാൾ കടന്നുവന്നത് .അയാൾ ആരാണെന്നു തിട്ടമില്ല .എവിടെത്തുകാരനെന്നും നിശ്ചയമില്ല .പക്ഷെ കേട്ടുമറന്ന കഥകളിൽ നിന്നും കണ്ടു മറന്ന  മുഖങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനാണ് അയാൾ .ഇവിടെ  അയാൾ കാമുകൻ അല്ല .അച്ഛനോ സഹോദരനോ അല്ല.ഒരർത്ഥത്തിൽ  പറഞ്ഞാൽ അയാൾ  വെറും ഒരു തൂപ്പുകാരനാണ് .ഉള്ളിൽ കുന്നുകൂടി കിടന്ന നഷ്ടബോധ കൂമ്പാരത്തെ തൂത്തു വൃത്തിയാക്കാൻ വന്നയാൾ .പറയാൻ നാവു മാത്രം ഉള്ള ലോകത്തിൽ നിന്നും മാറി കേൾക്കാൻ ചെവി നൽകിയ ഒരു അജ്ഞാതൻ .അയാളെ ഒരിക്കലും മറക്കരുത് എന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു .കണ്ണ് ചിമ്മാതെ ആരാണയാൾ  എന്ന് നോക്കി നിന്നു .പക്ഷെ ശ്രമിക്കും തോറും ആ മുഖം അവ്യക്തമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു .അടഞ്ഞു പോയ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നപ്പോൾ  ഞാൻ വീണ്ടും എൻ്റെ മുറിയിൽ എത്തിയിരുന്നു.ഒരു നിമിഷത്തെ അന്ധകാരത്തിൽ   എൻ്റെ സ്വപ്നം വറ്റിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു .ഇത് ഭൂതമോ ഭാവിയോ…. നിശ്ചയമില്ല!! .എന്തിരുന്നാലും ഓർക്കാൻ ഇഷ്ടപെടുന്ന ഒരായിരം മുഖങ്ങളിൽ അജ്ഞാതനായ അയാളും ഉണ്ടാവും .തീർച്ച!! …..

SELF

Walking along the one man trail
Planning to do something,I know I would fail
I wondered and wondered about who I really am

Throughout the journey of life
I never wished to be alone
But amidst the voices in my head,I hear
I knew that the time is finally near
That time,the very time to desert myself
And start knowing thyself

Who am I?I ask
Listening to hear my heart back
But I hear not,a single syllable
Silence,is all that it returned
Has my heart gone numb,I mumble
That thought and my heart tremble
Felt it at the right spot with my finger
And heard it beating like for a singer
I have not yet received the answer
Doubted  whether my heart knew it either

Now I find myself lost
In the thick dark forest of my own thoughts
There is neither  light
And none to guide
Where do I go?I have no hint
I searched for some help to find my way
But  nobody seemed to have succeeded the play
Failed to spot even a footprint
The flame of hope flickered and gradually died

I thought and thought and finally realized
The only way out is to chop down the forest
That forest,created on nothing but my madness

I decided to kill the question
The question that I kept asking myself
At the end of the half traveled journey
I now realize,finding myself doesn’t really matter
If I am good to the world
Then the world would be good to me too
That’s all needed for a happy pleasing life
And that’s  all  I ever wanted




തണൽ



ഇലകളുതിരും ആ മരച്ചുവട്ടിൽ നിന്നു 
ഒരു വാക്കു മിണ്ടാതെ നീ അകലവേ 
അന്യനായി ഏകനായി എൻ ജീവിതയാത്രയിൽ 
ആരാരുമില്ലിനി ഞാൻ ഞാൻ മാത്രമായി 
സ്നേഹരാഹിത്യത്തിൻ എരിവെയിലിൽ 
പൊരിഞ്ഞു ഞാൻ 
തണൽ തന്ന നീയെന്ന വൃക്ഷമോ 
ഇന്നെങ്ങോ മറഞ്ഞുപോയി 
സ്നേഹവൃക്ഷത്തിൻ ഇലകൾ തീർത്തൊരാ 
കനവുകൾ നിനവുകൾ എന്തേ കരിഞ്ഞുപോയി 
നാം തീർത്ത തരുവിൻറ്റെ കൊമ്പിലിരുന്നൊരാ 
കിളികൾ  ഇതെങ്ങോ പറന്നകന്നു പോയി 
ആരാരുമില്ലിനി എൻ  ജീവിതപാതയിൽ 
തുണയായി താങ്ങായി ഇനി ആരുമില്ല 
ജീവിതയാത്രയിനി മുന്നോട്ടു നീക്കുവാൻ 
നിൻ തണൽ മരം തന്ന ഓർമ്മ മാത്രം 
മറുവാക്ക് മിണ്ടാതെ നീ നടന്നകന്നൊരാ 
നിൻ ചിത്രമെന്നുള്ളിൽ മായാത്തൊരോർമ്മയായി 
പൂഴിമണ്ണിൽ നിൻ കാല്പാടു തീർത്തൊരാ 
മുദ്രകളത്രയുമെൻ ഹൃദയത്തിലാണു താൻ 
ഇല്ലേ വരില്ലേ ,ഈ മരച്ചുവട്ടിൽ 
നാം ആദ്യമായി കണ്ടൊരാ ആൽമരചുവട്ടിൽ 
ഹൃദയകോണിൽ എവിടെ  നിന്നോ 
നീ തിരികെയെത്തുമെന്നൊരു മന്ത്രണം 
നീ തനിച്ചാക്കിയ ആ  മരച്ചുവട്ടിൽ 
കാലങ്ങളത്രയും നിനക്കായ് കാക്കവേ 
എന്നുള്ളിലെരിയുന്ന അഗ്നിതൻ ചൂടിന് 
കുളിരേകാൻ നിൻ സ്നേഹത്തണൽ മാത്രം 

We might have met before..It’s just you didn’t notice!!


  • You and I were on the same train…but neither did we notice or neither did we realize that one day we will be walking hand in hand,talking about  all sort of odd things.You were just a stranger and when our eyes met for the first time,i just took it back and rested it somewhere else.But today love has made you handsome than you can imagine and my eyes starve to  look at you.Now I want life to be a train journey,where there is just you and me,sitting face to face in an empty compartment. Yes,life where the farthest becomes the closest and nothing becomes everything with a single word,a single action or even smaller,a single blink.This is somebody’s story…but who knows!!!the person you stare at,when on a bus,might be the one you have been waiting for..rare but not unoccuring.So,live life with a smile..cause it’s gonna give you unexpected surprises :D

The Story Of An Alien

She came to the world having no idea about people’s thoughts.Each time she meet a new person,questions kept popping up.But never did she have the courage to open up or speak out loud as she herself knew that she don’t belong here.She feared to share what she felt and thought herself that  being an alien,being different was too wrong.She restricted  herself just because people never seemed interested in her or her talks and since the definition of “close” was way too huge for her  walnut sized brain.She never intended to hurt people or to talk against their will,she never wanted to be a burden.All she wanted was to quench her thirst,the thirst to know the so called humans.But the terror of being hated,pulled her back every time and life just remained stagnant.Life with not a single risk taken and unwilling to let go of anything
THE END